Ik merk dat veel mensen het verschil niet weten tussen een depressie of een dipje.
Wat natuurlijk logisch is, want als je nog nooit echt depressief bent geweest is het ook moeilijk om je voor te stellen wat je dan precies voelt.
Als je een gewone dip hebt, is dat vaak maar 1 of hooguit een paar dagen.
Je zit niet lekker in je vel, en je hebt even geen puf om dingen te doen.
Als je depressief bent duurt dat gevoel veel langer, en is meestal ook veel heftiger.
Een dipje gaat met wat positieve afleiding meestal wel weer over.
Maar als je depressief bent kunnen mensen van alles proberen om je op te vrolijken, maar dat werkt dan niet.
Je ziet nergens meer het plezier van in, en je voelt jezelf vaak een waardeloos persoon.
Dat gevoel word ook nog versterkt doordat je alle hulp en afleiding afwijst die anderen je aanbieden.
In je hoofd mensen je vast niet meer leuk zullen vinden omdat je nergens zin in hebt.
Ook denk je vaak dat alles wat je doet fout gaat (dat denkt Eelke ook).
Mensen kunnen dan weet ik hoe vaak tegen je zeggen dat ze je leuk en aardig vinden, en dat echt niet alles fout gaat, maar het lukt je dan echt niet meer om dat ook te zien.
Ook kun je last hebben van angsten of veel piekeren over de dood.
En als de depressie heel zwaar is, kan het zijn dat je de dood alleen nog maar als een uitweg ziet.
Gelukkig zijn er tegenwoordig een hoop betere oplossing waardoor je je weer veel beter gaat voelen.
Praten is het allerbelangrijkste wat je moet gaan doen.
Laat mensen weten dat het echt niet goed met je gaat.
Vind je dat moeilijk, dan kun je het ook opschrijven op papier of een blog maken.
Ga ook naar de huisarts, hij kan samen met jou kijken wat je verder nodig hebt (therapie, medicatie).
Maar blijf er in elk geval niet alleen mee zitten.
Want er is altijd een uitweg wat voor probleem je ook hebt...
| 
